Tienke Zijlstra

tekenen als alternatief voor vertrek

Verstopte vrijheid

Als kind al voelde ik dat er in tekenen een vorm van vrijheid verstopt zat. Een manier om om te gaan met een plek of gevoel waarin ik niet op mijn gemak was maar ook niet uit kon.

Tijdens het opgroeien en studeren groeide mijn interesse in het proces wat aan kunst voorafgaat. Het avontuurlijke samenspel van het bewuste en het onderbewuste, een afwisseling van worsteling, discipline, doorzettingsvermogen en vrij spel.

Het liefst begeef ik me zoveel mogelijk in dit proces en geef ik van hieruit wat van die vrijheid door aan anderen die er wat aan zouden kunnen hebben. Momenteel doe ik dat via de beeldende vakken in het voortgezet onderwijs.

Groot tekenwerk als basis

Een beweging tussen verschillende werkwijzen: grote gebaren en verfijnde uitwerkingen, wild – gecontroleerd, intuïtief – vanuit een idee. Voor mij is deze dynamiek onmisbaar voor een proces met diepgang. Zo behoud ik het vrije, speelse en onverwachte en kan ik op gekozen momenten ook weer de controle nemen en bijsturen waar ik dat nodig vind.

Het liefst begin ik op groot oppervlak met grote gebaren. Hierna kunnen de gestolde bewegingen uitgewerkt worden naar een steeds concreter beeld. Inhoudelijk krijgt het werk in deze fase steeds meer verdieping. Hierbij maak ik vaak gebruik van verzamelde teksten en waarnemingen.

Groot tekenwerk is mijn basis. Maar -zoals bij alles in het leven- moet ik ook af en toe hieraan kunnen ontsnappen. Momenteel zijn de ontsnappingsroutes getekende animatie en bewegende installaties in de vorm van decors. In de toekomst wil ik deze disciplines graag meer naar elkaar toe laten groeien.

Gelijktijdige tegenstrijdigheden

‘In donkere tijden begint het oog te zien’ zei dichter Theodore Roethke. Mijn tekeningen ontstaan in het donker: een melancholieke stemming en het liefst ook een donker vlak.

Het goede leeft van het kwade, het licht van het donker, alleen in het niets is volheid te vinden. Het spanningsveld van tegenstrijdigheden waarin wij als mensen gevangen zitten vind ik mateloos boeiend. We staan voortdurend voor twee uiterste keuzemogelijkheden om te handelen. Bij iedere handeling blijft de andere kant ongerealiseerd. Dit gedwongen kiezen achtervolgt ons overal. De melancholie van dit verhaal is een drijfveer in mijn werk.

Het proces van tekenen is voor mij een continu heen en weer bewegen tussen twee polen. Door dit ‘conflict’ worden dingen op scherp gezet, tot een essentie gebracht. Op papier lijk ik iets te doen wat in de realiteit onmogelijk is: tegenstrijdigheden samenbrengen, gelijktijdig laten plaatsvinden.

Hier ligt voor mij een enorme maakdrang en vrijheid verscholen. Iets wat ik als kind al voelde maar me toen nog niet zoveel raad mee wist.

Mijn werkplek:

Jan van de Boschkade 7, 7941 EN Meppel

Of via deze weg